چه روزهايي بود . . .
حتي ياد آوريش برايم سخت است . دانشگاهي كه روزي تجلي همه ي آرمان هاي پاك اين انقلاب بود،جولانگاهي  شده بود براي برخورد گروهي لائيك وليبرال از يك سو واز سويي ديگر ، محملي براي گروهي كه به ظاهر خود را ميراث داران اين انقلاب مي دانستند و كاري مي كردند كه نه هيچ گاه در انديشه آن پيرمرد دوست داشتني جماران بود ونه هيچ گاه در رفتار و كردار رهبرمان سيد علي عزيز . . . 

   آن روز ها گذشت وغمي كه از آن روزها برايم مانده ، نه فرياد حقير عده اي است كه نوكراني ذليل بودند براي آناني كه سال ها قبل از اين كشور رانده شده بودند ونه نعره ي جاهلانه و مستانه ي جماعت تندرو ومتعصبي است كه  خود را نه تنها عين نظام وانقلاب مي دانستند بلكه خود را گاهي جلوتر و دلسوزتر از همه دلسوزان حقيقي اين انقلاب  مقدس مي ديدند . غمي كه از آن روزها برايم ماند جسارتي بود كه بر رهبرم ، سرورم وكسي شد كه همه آرمان هاي انقلاب را در نگاه و كلام و سيرت او مي بينم . تمام آن چيزي كه سال ها شهداي اين ديار فريادش را مي زدند و امام عزيزمان در گوشمان مي خواند ،همه را يك جا در او مي بينم .
   او كه از معدود ياراني است كه در بدر جنگيد و به بدري بودنش غره نشد و حالا انگاري تنها پرچمدار صفين ونهروان و جمل هستند  .

   رهبرم ! ! !
 اگر نبودي  در اين بازار مكاره ي ادعاي ميراث داري انقلاب چه مي كرديم ؟؟؟؟؟؟ وشايد هنوز زماني از روز هاي حماسه ي خون و قيام نگذشته كه خيلي چيزها را فراموش مي كرديم .

  رهبرم ! ! !
   چقدر آن روز ها دلم شكست . چه قدر مظلومي آقا ، كه در اينجا – در ميان كشوري كه در وصيت نامه شمار بسياري از پروانه هاي سفر كرده اش آمده است كه پشتيبان ولايت فقيه باشيم – آن گونه در حقت جفا مي كنيم .