مولا جان چه آن موقع که کودک بودیم و چه حالا که سالها از کودکیهایمان

 می گذرد ، مگر  دلمان جایی جز درگه رحمتت دارد که بدانجا پناه ببرد ؟؟؟

بقیه در ادامه مطلب

مهدي جان !!!

مي دانم كه اكنون آنجا ايستاده اي كنار آن تل خاكهاي مانده از گنبد و مناره ها و ناباورانه به آنها نگاه مي كني و به جاهليتي  مي انديشي كه هنوز در تاريخ طنين انداخته ...

و مي انديشي چگونه هنوز جماعتي باور ندارند كه حادثه در و آتش و مسمار حقيقتي دردناك است  ، حال آنكه مي بينند چگونه حرم پدر و جد بزرگوارت را خراب كردند ...

مهدي جان يادت هست آن بار كه آمده بودم به آن سرزمين نتوانستم به میان سردابت بيايم و عقده دل باز كنم ، گفتم كه روزي ميايم . مي نشينم ميان سردابت راز دل زارم را مي گويم . حالا به كجا بيايم ؟؟؟؟

به كجا ؟؟؟؟؟؟

يا محول الحول والاحوال          حول حالنا الي احسن الحال

خدايا خسته شده ام

       از مدنيت غالب بر فضاي جامعه كه ديگر خيلي كم  بوي خوش مهدويت مي دهد . از حركت پر شتاب دنيا طلبي . از فرار از ارزشها و انها را هر روز بيشتر به سوي كليشه راندن .

   انگاري ديگر سخن گفتن از مردمان خوب آن روزگاران تنها مختص برنامه هاي درجه 4 سيما و مقالات صرفاً صفحه پر كن روزنامه ها است . انگاري عادت كرده ايم اسفند ماه به ياد همت و باكري و خرازي بيافتيم و از سر ناچاري فروردين ماه باد آويني و صياد را زنده مي كنيم ...

    يادش بخير كوچك بودم اما آن پيرمرد دوست داشتني جماران را خوب يادم هست و مي نشستم كنار آن جعبه جادويي و آن چهره هاي دوست داشتني را مي ديدم كه چه از ته دل سخنان رهبرو مقتدايشان را گوش مي دادند .

     خدايا باز هم حال و هواي سال نو شده و من در تكاپوي نو كردن همه چيز هستم . هنوز مقلب القلوب را نفهميدم .و نمي دانم آن تدبير كننده در ليل و نهار چه چيز را براي سال جديدم در نظر گرفته است . خدايا حالم را به بهترين حالها تغيير نما كه كاش آن حال ، حال شهدا باشد .

كاش حال خوش آنان را داشته باشيم در لحظه وصل ...