مردان آمده از آن دورهای دور گام اول را به خوبی برداشتند .سالی نگذشته بود که جسارت وتوهین آنان به کاظمین وحرم امامان آنجا کشید .بمب های پیاپی که منفجر می شدند و قلب های ما که دیگر به تند تپیدن عادت کرده بود .هنوز هم یادم هست آنروز که  برای زیارت به کاظمین رفته بودیم وتمام محوطه ی اطراف حرم سیم خاردار داشت و هنوز خیلی  دور نشده بودیم که صدای انفجار مهیبی از حرم آمد و . .

    چندی بعد وبعد از آنکه حسابی در آزمون غیرت سربلند بیرون آمدیم  یانکی های از خود راضی  مطمئن شدند که ما را چه به آن سرزمین های مقدس آن سوی مرزهایمان ، دست به شاهکاری بزرگ زدند .
    خبرها کوتاه بود و وحشتناک . حرمین امامین عسکریین مورد تهاجم تروریست ها قرار گرفت .به همین سادگی نوع تهاجم مواد منفجره ی به کار رفته و از همه مهمتر نحوه ی عملیات آنقدر دقیق بود که معلوم بود این گروه مدتها برای این امر آموزش دیده اند . درب های حرم را مدت ها بستند وبه راحتی  تمام آنجایی را که می خواستند بمب گذاشتند وبه همین راحتی گنبد حرم فرو ریخت  . بغض هایمان باز هم فرو ریخت . باز هم چند دقیقه ای غیور مرد شدیم وبعد هیچ ...

    گام بعدی تکمیل کار نیمه تمام آنان بود . به زودی تمامی باقیمانده ی حرم و مکان های مقدس اطرافش از بین رفت . به همین راحتی ...
    چندی بعد دستورات بعدی علمای وهابی دادند . تخریب اماکن عراق و سوریه و مصر ...
و در نهایت بعد از اطمینان از بی تفاوتی مسلمین جهان ، مردی از مجلس نشینان آمریکا تهدید به تخریب اماکن مکه و مدینه کرد .
    تاریخ خوب یادت هست که هنوز دو قرن از تخریب بقیع نگذشته . آنروزها شیعه غریب بود و تنها . نکند امروز هم ...
نمی دانم چه بگویم این همه بی تفاوتی را چگونه در نسل ما به وجود آورده اند ؟؟؟!!!
    عرض بنده این نیست که بعد از تمامی این اتفاقات شروع به انجام یک عکس العمل فردی و خارج از عرف اجتماعی و شرعی نماییم ، اما جداً در اعماق وجودمان چقدر برایمان این اتفاق سخت آمد . چقدر آماده ایم تا اگر دستوری از جایی رسید هیچ کم نگذاریم ؟!
اینها سوالاتی است که دائم ذهنم را مشغول ساخته .
نمی دانم خدا کند برای این بی غیرتی هایمان باز خواست نشویم که اگر اینگونه شود خیلی سر افکنده ایم .